Pino-on-tour

Om 6.45 op de fiets naar het vliegveld. De voorband is nog vol en rustig fietsen we naar de terminal. De pedalen eraf, lucht uit de banden laten, één tas inchecken en drie fietstassen als handbagage. Bij check-in krijgen we natuurlijk weer even met bezorgde gezichten van het luchthavenpersoneel te maken. Grote fietsen, of we ze nog kleiner kunnen maken. Nee dat gaat niet, maar als we zeggen dat we de fietsen niet op slot doen zodat het personeel er mee kan rijden, is er geen enkel bezwaar meer. Zonder verpakking (zoals altijd) kunnen de fietsen gewoon mee. We brengen de fietsen naar de afwijkende bagageafhandeling en, nadat het beveiligingspersoneel de fietsen op drugs heeft onderzocht, gaan ze naar het vliegtuig. Zo, altijd weer even een spanned moment, maar rustig blijven en blijven lachen helpt altijd. Op Schiphol komen de fietsen er redelijk ongeschonden uit; geen grote beschadigingen. Prima! We besluiten om de trein te nemen. In de Nederlandse sprinter gaan onze Pino's makkeli...

Vandaag bezoek aan Venetië. Met de shuttlebus van het hotel naar het vliegveld en dan de boot naar Murano (bekend van het glaswerk), Lido (heerlijke lunch) en natuurlijk Venetië zelf. Druk, maar wel indrukwekkend. Zo brengen we de dag door en eindigen uiteindelijk weer met de boot bij het vliegveld waar we door de shuttlebus worden teruggebracht naar ons hotel. Zo, nu het varkentje van onze voorband wassen. We denken geen bandenlichters mee te hebben, dus regelen we een schroevendraaier bij de receptie. Aardige mensen en ze zijn helpen ons goed. Het manusje van alles is een fervent mountainbiker en als we iets nodig hebben, moeten we het vooral laten weten. Dan vindt Daan in een van de compacte gereedschapssetjes toch een bandenlichtertje. We willen de binnenband vervangen, want we hebben toch een nieuwe bij ons. Maar, wat blijkt de nieuwe binnenband die we al jaren met ons meedragen, heeft een gewoon ventiel en geen Frans ventiel. Op zich zou dat niet erg hoeven te zijn, maar in ons g...

De laatste fietsdag van deze reis! Omaatje Gemma wacht ons al op in de ontbijtkamer, één lange grote tafel waar iedereen (ook de andere gasten) aan plaats kunnen nemen. Roomcroissants, superlicht brood met verse ham, cappuccino, nog even van genieten... Omaatje Gemma stopt ons nog wat extra croissants toe voor onderweg, Het regent en weerman opa bestudeert de lucht een goed en schat in dat het om 11 uur droog zal zijn. Inderdaad begint het op te klaren en wordt het droog. We mogen ons gelukkig prijzen en draaien linksaf de weg op, zwaaiend naar opaatje en omaatje die ons uitgeleide doen.  Vanaf de zuidoost kant van Treviso gaan we het riviertje Sile volgen dat een typische blauw-groene kleur heeft. Meerkoetjes spelen op de bosjes gras die met de stroom meegaan. Een visser haalt net een forel binnen, die heeft zijn avondeten al geregeld. Na wat kilometers over het onverharde pad te hebben gefietst, steken we over naar de andere kant van de rivier en moeten we ons vervolgens tussen een p...

Goed geslapen in het hotel. Dit zijn een van de weinige kamers geweest met airco. Daan vond dat het maar goed koel moest worden worden en met net geen ijspegels aan onze neuzen ontwaken we. Omdat we ontbijten in een pasticceria 100 meter verderop in de straat, halen we onze fietsen eerst uit de garage, doen de tassen erop en lopen bepakt naar het terrasje dat al aardig vol zit met ontbijtende Italianen. we moeten weer naar eigen keuze bestellen en dat doen we grif. Voldaan stappen we op, rijden de straat uit en wuiven nog even naar Giorgio. De hele dag rijden we door de uitgestrekte wijngebieden, met af en toe een kerk of een kasteeltje op een heuvel, en door kleine dorpjes. Het is zondag en dus overal uitgestorven. Hoe is het mogelijk dat er zoveel rust in de omgeving kan zijn? Dat zijn wij in ons dichterbevolkte Nederland niet echt gewend. Vlak voor Treviso gaan we van onze track af en mag Tim op de kaart navigeren. Rechts, links, links, rechtdoor, oh nee toch niet, het is echt lasti...

Een van de heerlijkste ontbijten van deze vakantie. Zegt u maar wat u wilt hebben en we maken het voor u. OK, dat wordt dan graag een broodje ham, twee broodjes rosbief, vier roomcroissantjes, twee maal yoghurt met vers fruit, drie maal versgeperste jus d'orange, chocolademelk, twee cappuccino, lemon soda. Heerlijk smikkelen geblazen! Om 10.45 uur laten we het grote plein achter ons en rijden via nauwe straatjes en voordorpjes Maniago uit. Eerst nog een paar kilometer klimmen en dan moeten we volgens ons (waarschijnlijk, maar we hebben het vaker mis gehad) alleen "vlak" en naar beneden. De afdaling naar zeeniveau is ingezet. De zon doet al snel zijn werk en het belooft warm te worden. We slaan snel voldoende water in bij de lokale supermarkt. In een van de volgende plaatsjes zien we Chris en Titia in de schaduw aan een hapje zitten. Zij hebben er vandaag al 15 km meer op zitten dan wij omdat zij gisteren voor Maniago overnachtten. Over rustige wegget...

Italiaans ontbijtje. Cappuccino en keuze uit zoete croissants met marmelade of ham en kaas. Wij houden het bij het zoete. Chris als ongeleid projectiel (:-)) komt weer terug want hij is z'n helm vergeten. We verlaten Venzone door de poort in de stadswal en mogen al meteen even klimmen. We gaan dicht langs de Dolomieten die blijvend indruk maken. Het heeft wel iets magisch, die bergen. Dalend en stijgend over een kleine rustige weg. Het is alweer behoorlijk warm geworden en het geluid van krekels is duidelijk hoorbaar. Plotseling zien we Chris en Titia staan en dat wordt weer kletsen :-) We zien onder ons een prachtig blauw meer met kristalhelder blauw-groen water: lago di Cornino. Het hele jaar door is de temperatuur van het water 8 graden. Hoog boven de bergtoppen zwermen tientallen vale gieren en ook de ijsvogel huist hier. Daan en Pieter klauteren via een niet geheel ongevaarlijk bospad naar de rand van het meer om het van dichtbij te zien en te voelen. Terug op de fiets klimmen...

Wat we nog vergeten te zeggen zijn is dat Tim na de regen op de rit naar Villach toe, omdat zijn spijkerbroek nat was geworden en hij een andere broek aan moest doen, nu wel (bij 30/35 graden!) in zijn korte broek loopt. Vandaag wordt de makkelijkste dag aller dagen. Twee vingers in de neus zouden Tim en Daan zeggen. Vanaf Tarvisio rijden we over een fietspad dat ooit een spoorbaan is geweest. Dat betekent dat alles geleidelijk is. En we gaan naar beneden! Ongeveer 50 km nauwelijks trappen en heerlijk naar beneden glijden, fluitend, spelend, om ons heen kijkend, kletsend, pauzerend voor het maken van foto's. Het maakt allemaal niet uit want geen nare (klim)verrassing te verwachten. De beste uitvinding om van oude spoorbanen fietspaden te maken en ze hebben er hier flink in geïnvesteerd. Fantastisch om door de tunnels heen te gaan, uitzicht op de rivier ver onder ons en snelwegen die her  en der andere bergen in verdwijnen. Ook de oude, verroeste, rechthoekige spoorbruggen maken ind...

11.10 uur na een lekker uitgebreid ontbijt en nog nagenietend van de luxe van ons hotel, tuigen we de fietsen op en lopen we de winkelstraat naar boven. Er worden alweer stellages opgebouwd voor de tweede dag van het cultuurfestival. Rustig fietsen we de stad uit en komen op een onverhard fietspad langs de rivier de Gail die door de bossen blijven volgen. Bij een fietscafé steken we naar links de brug over de rivier over en blijven in het midden staan waar een heerlijk windje door onze shirts heen blaast, lekker verkoelend. We komen bij het spoor en buigen rechtsaf. Langs het spoor is een kilometerlang grindpad, knarsend glijdt dat onder ons door. Via een moerassig stukje, slingerend tussen hoogbegroeid gras en planten dat overhangt rijden we naar Arnoldstein, de laatste grotere plaats voor de grens met Italië. In Arnoldstein lopen we de supermarkt in en regelen eten en drinken voor de lunch. Hier is ook het "drielandenpunt" (bij benadering) van Oostenrijk, Itali...